Coś bym skrobnął....
Czuję potrzebę....
Obejrzałem wczoraj film pt. „The Social Network”, w którym to Mark Zuckerberg po pijaku (nie takim znowu mocnym, ale jednak) bloguje o swojej eks-dziewczynie. Nie jest to bynajmniej najważniejszy punkt tego filmu, jednak warto wyciągnąć z tej sceny pewien wniosek. Nigdy nie blogować po pijaku oraz nigdy nie używać prawdziwych imion i nazwisk!
Staram się wytężyć mój umysł (co w poniedziałkowy poranek nie jest czynnością prostą) i upewnić się czy sam nie popełniłem tego błędu na swoim blogu.
Hmm...... Czy pisałem kiedyś będąc nietrzeźwy? Zdecydowanie tak (patrz Polish Cherry Friday Night ;))! Jednak nie wydaję mi się, żebym kogoś obraził czy też sam się skompromitował. Nawet jeśli napisałem coś głupiego to nigdy nie ujrzało to światła dziennego...
Kolejne pytanie. Czy użyłem kiedyś czyjegoś nazwiska czy też imienia?
Prawdopodobnie tak, choć raczej stosowałem pseudonimy. Nie twierdzę również, że nie zdarzyło mi się kogoś porządnie obsmarować na blogu. Skoro nie potrafię w rzeczywistości to chociaż w wirtualnym świecie się raz za czas wyżyję ;) Za każdym razem gdy miałem ochotę napisać o kimś kilka gorzkich słów, starałem pisać tak, aby jedynie osoba, której to dotyczy mogła rozszyfrować moje intencje. Biorąc pod uwagę fakt, że mojego bloga czyta ledwie garstka osób mogę sobie pozwolić na wiele :) Nie wszystkie moje teksty pozostały jednak nierozszyfrowane. Początkowo blog znajdował się na MySpace i już wtedy moje niezgrabne aluzje okazały się zbyt czytelne dla odbiorcy docelowego. Średnio się tym przejąłem bo przecież chciałem powiedzieć to co napisałem, ale brakło jaj (jak zwykle zresztą :P). Poza tym „incydentem” nie przypominam sobie, żeby ktoś przyznał się do odkrycia tekstu o sobie.
Jaki z tego wniosek?
Pisać dalej ile wlezie :D
W prawdziwym życiu wolę stawiać sprawę jasno, najzwyczajniej walić prosto z mostu. Na blogu, wolę ściemniać (a jestem w tym zdecydowanie lepszy niż w waleniu z mostu ;) )i kamuflować prawdziwe znaczenie mojej wypowiedzi. Dlatego strzeżcie się Wy, którzy czytacie moje wypociny bo nie znacie dnia ani godziny.... ;)
poniedziałek, 23 maja 2011
piątek, 13 maja 2011
wtorek, 10 maja 2011
Mój przyjaciel Piotrek.
Już w weekend miałem okazję usłyszeć optymistyczne prognozy pogody na nadchodzący tydzień przewidujące nieustanne słońce i dwudziesto kilku stopniowe (słownik mi tutaj pokazuje błąd ale nie mam pojęcia jak to poprawnie napisać) temperatury. Jako, że jestem naiwnym idealistą, bezwzględnie w nie uwierzyłem. Jest wtorek, a ja od dwóch dni widziałem dosłownie kilka chmur na niebie. Taki stan rzeczy sprawia, że budzą się moje wyrzuty sumienia, które nakazują mi natychmiast, pomimo ograniczonej mobilności, ruszyć moje białe jak ściana cztery litery i cieszyć się kwitnącą wiosną.
Wczorajszego popołudnia zdecydowałem nie wracać bezpośrednio do domu, dlatego też udałem się na krakowskie Planty i dostojnie zasiadłem na jednej z (drewnianych?) ławeczek. Nigdzie mi się specjalnie nie spieszyło, więc po zakupieniu banana oraz mleka waniliowego (pycha!) leniwie przyglądałem się otoczeniu. „W tak pięknych okolicznościach przyrody” podszedł do mnie pewien jegomość...
Ciężko zaklasyfikować go do jakiejkolwiek grupy społecznej. Z pewnością życie dało mu mocno w kość i teraz ma problemy ze związaniem końca z końcem. Jednak nie wyglądał na typowego, przepraszam za kolokwializm, „żula”. Nie poczułem, że się zbliża, a to już nie lada plus. Jego zęby można by policzyć na palcach jednej ręki, ale postanowiłem dać mu szanse (o ile nie poprosi o pieniądze na wino czy coś w tym stylu). Muszę przyznać, że jego otwierające pytanie mocno mnie zaskoczyło. Może nie tyle pierwsze pytanie, które było mało istotne, co kolejne.
- Przepraszam, czy mogę mieć do pana pytanie? – powiedział bardzo powoli nieznajomy.
- Słucham. O co chodzi?
Tutaj nastąpiła pauza, ale nie taka ćwierćnutowa czy półnutowa. To było kilka solidnych pauz cało-nutowych. Cierpliwie czekałem na kontynuację.
- Ile kosztują takie okulary? – zapytał jegomość wskazując na parę przeciwsłonecznych szkieł znajdujących się na mojej głowie.
Pomyślałem „Niezły z niego cwaniak. Powiem że 60zł, to stwierdzi, że skoro stać mnie na takie okulary to pewnie mam trochę drobnych na zbyciu.”
- Nie wiem ile. Dostałem je w prezencie – skłamałem.
- Ale tak mniej więcej. Ile takie okulary mogą kosztować?
- A bo ja wiem... Nic szczególnego, pewnie za 20 zł można takie okulary kupić na Floriańskiej – skłamałem po raz kolejny.
- Bo wiesz, ja szukam takich okularów dzięki którym mógłbym się ukryć przed światem, przed moją żoną i dziećmi.
W tym momencie wiedziałem, że będzie ciekawie.
Odniosłem wrażenie, że koleżka jest nietrzeźwy, jednak nie poczułem od niego żadnego alkoholu. Mówił bardzo powoli, nie przeklinał i bądź co bądź miał solidny zasób słownictwa.
- Nie wiem czy takie okulary istnieją. Osobiście uważam, że lepiej się nie ukrywać i stawić czoło swoim problemom. - odparłem udając, że się znam na życiu.
- Ale ja bym chciał chociaż raz się ukryć. Nic więcej.
Nie pamiętam dokładnie jak odpowiadałem na jego pytania więc nie będę próbował dokładnie odtworzyć przebiegu rozmowy. Szybko zrozumiałem, że koleżka ma potrzebę wygadania się. On zauważył, że ja daję mu na to pozwolenie więc bez zwłoki zapytał czy możemy przejść na ty. Czemu nie.
Piotrek opowiadał o tym jak podczas swojego pobytu w Grecji „na własne uszy” słyszał jak jego żona „podniecała się z innym”. Było mu trochę wstyd przyznać się, że jest rogaczem ale stwierdziłem, że przecież mnie nie zna więc niech się nie przejmuje. Gdy wspomniał o Grecji ja instynktownie powiedziałem „Kalimera, Kalinichta” czym przekonałem go do siebie zupełnie. Podzieliłem się z nim faktem, że byłem kilka tygodni w Grecji. On spędził tam szmat czasu. Głównie pracując na plantacjach pomarańczy oraz winogron. Opowiadał on świętowaniu przez Greków mistrzostwa Europy (zdobytego wg niego w 1984r.) i o tym, że musiał „trzymać się za jaja” żeby przetrwać. Wspominał o tym jak ludzie nawzajem się wyzyskują oraz o tym jak zwiedzał kanał Koryncki. Zabawna była historia jego gafy w stosunku do żony jednego z jego pracodawców. Chciał popisać się znajomością języka greckiego i zamiast kulturalnie się przywitać powiedział do niej „Dzień dobry suko”. Okazało się również, że Piotrek siedział w więzieniu przez rok. Za co? Tego nie powiedział, a ja nie pytałem. Bo i po co?
Nasza rozmowa (a raczej jego monolog) miała się już ku końcowi gdyż byłem umówiony na kolejną (ale tym razem z kimś o pełnym uzębieniu). Gdy już wstawałem Piotrek zapytał mnie czy nie mam drobnych na precla. Eh, a jednak... Pomyślałem, że skoro tyle się naprodukował, to dam mu jakiegoś drobniaka. W momencie gdy przeglądałem portfel w poszukiwaniu pieniędzy, wspomniał, że musi dostać się do Wadowic. Dałem mu piątkę mówiąc, że sam w Wadowicach się urodziłem. Gdy to usłyszał o mało co nie rzucił mi się w ramiona. Zapytał czy tam mieszkam, więc wyjaśniłem, że jestem z Andrychowa. Kolejny atak szczęścia. Andrychów znał i często tam bywał. Zaczął rzucać nazwiskami mając nadzieje, że znajdą się jacyś wspólni znajomi. Wziął mnie nawet z zaskoczenia:
-Pracowałeś może w WSW? (Wytwórnia Silników Wysokoprężnych – swego czasu największy pracodawca w Andrychowie)
-Gdzie tam. Ja aż tak stary to nie jestem...
Kończąc rzucił jeszcze jedno nazwisko, którego oczywiście kompletnie nie kojarzyłem ale wspomniał, że to ochroniarz z Epsilonu. Odpowiedziałem mu, że kolesia nie znam, ale Epsilon nie jest w Andrychowie tylko za Izdebnikiem, w stronę Krakowa. Szybko zrozumiał swoją pomyłkę i ciągnął dalej twierdząc, że ów ochroniarz pracował w nieistniejącej już knajpie andrychowskiej. Nie mógł sobie przypomnieć jej nazwy ale pamiętał, że była ona zaraz przy wjeździe przy głównej drodze. Odpowiedź mogła być tylko jedna „Zodiak”. Gdy to usłyszał ponownie rzucił mi się w ramiona bo wiedział, że jestem prawdziwym Andrychowianinem...
Na pożegnanie klasyczny żółwik i kilka ciepłych słów na dodanie otuchy (w dwie strony). Gdy już ruszyłem w swoją stronę Piotrek krzyknął:
-Maciek!
-Co Piotrek?
-A mogę się rozpłakać?
-Pewnie, że tak!
Wczorajszego popołudnia zdecydowałem nie wracać bezpośrednio do domu, dlatego też udałem się na krakowskie Planty i dostojnie zasiadłem na jednej z (drewnianych?) ławeczek. Nigdzie mi się specjalnie nie spieszyło, więc po zakupieniu banana oraz mleka waniliowego (pycha!) leniwie przyglądałem się otoczeniu. „W tak pięknych okolicznościach przyrody” podszedł do mnie pewien jegomość...
Ciężko zaklasyfikować go do jakiejkolwiek grupy społecznej. Z pewnością życie dało mu mocno w kość i teraz ma problemy ze związaniem końca z końcem. Jednak nie wyglądał na typowego, przepraszam za kolokwializm, „żula”. Nie poczułem, że się zbliża, a to już nie lada plus. Jego zęby można by policzyć na palcach jednej ręki, ale postanowiłem dać mu szanse (o ile nie poprosi o pieniądze na wino czy coś w tym stylu). Muszę przyznać, że jego otwierające pytanie mocno mnie zaskoczyło. Może nie tyle pierwsze pytanie, które było mało istotne, co kolejne.
- Przepraszam, czy mogę mieć do pana pytanie? – powiedział bardzo powoli nieznajomy.
- Słucham. O co chodzi?
Tutaj nastąpiła pauza, ale nie taka ćwierćnutowa czy półnutowa. To było kilka solidnych pauz cało-nutowych. Cierpliwie czekałem na kontynuację.
- Ile kosztują takie okulary? – zapytał jegomość wskazując na parę przeciwsłonecznych szkieł znajdujących się na mojej głowie.
Pomyślałem „Niezły z niego cwaniak. Powiem że 60zł, to stwierdzi, że skoro stać mnie na takie okulary to pewnie mam trochę drobnych na zbyciu.”
- Nie wiem ile. Dostałem je w prezencie – skłamałem.
- Ale tak mniej więcej. Ile takie okulary mogą kosztować?
- A bo ja wiem... Nic szczególnego, pewnie za 20 zł można takie okulary kupić na Floriańskiej – skłamałem po raz kolejny.
- Bo wiesz, ja szukam takich okularów dzięki którym mógłbym się ukryć przed światem, przed moją żoną i dziećmi.
W tym momencie wiedziałem, że będzie ciekawie.
Odniosłem wrażenie, że koleżka jest nietrzeźwy, jednak nie poczułem od niego żadnego alkoholu. Mówił bardzo powoli, nie przeklinał i bądź co bądź miał solidny zasób słownictwa.
- Nie wiem czy takie okulary istnieją. Osobiście uważam, że lepiej się nie ukrywać i stawić czoło swoim problemom. - odparłem udając, że się znam na życiu.
- Ale ja bym chciał chociaż raz się ukryć. Nic więcej.
Nie pamiętam dokładnie jak odpowiadałem na jego pytania więc nie będę próbował dokładnie odtworzyć przebiegu rozmowy. Szybko zrozumiałem, że koleżka ma potrzebę wygadania się. On zauważył, że ja daję mu na to pozwolenie więc bez zwłoki zapytał czy możemy przejść na ty. Czemu nie.
Piotrek opowiadał o tym jak podczas swojego pobytu w Grecji „na własne uszy” słyszał jak jego żona „podniecała się z innym”. Było mu trochę wstyd przyznać się, że jest rogaczem ale stwierdziłem, że przecież mnie nie zna więc niech się nie przejmuje. Gdy wspomniał o Grecji ja instynktownie powiedziałem „Kalimera, Kalinichta” czym przekonałem go do siebie zupełnie. Podzieliłem się z nim faktem, że byłem kilka tygodni w Grecji. On spędził tam szmat czasu. Głównie pracując na plantacjach pomarańczy oraz winogron. Opowiadał on świętowaniu przez Greków mistrzostwa Europy (zdobytego wg niego w 1984r.) i o tym, że musiał „trzymać się za jaja” żeby przetrwać. Wspominał o tym jak ludzie nawzajem się wyzyskują oraz o tym jak zwiedzał kanał Koryncki. Zabawna była historia jego gafy w stosunku do żony jednego z jego pracodawców. Chciał popisać się znajomością języka greckiego i zamiast kulturalnie się przywitać powiedział do niej „Dzień dobry suko”. Okazało się również, że Piotrek siedział w więzieniu przez rok. Za co? Tego nie powiedział, a ja nie pytałem. Bo i po co?
Nasza rozmowa (a raczej jego monolog) miała się już ku końcowi gdyż byłem umówiony na kolejną (ale tym razem z kimś o pełnym uzębieniu). Gdy już wstawałem Piotrek zapytał mnie czy nie mam drobnych na precla. Eh, a jednak... Pomyślałem, że skoro tyle się naprodukował, to dam mu jakiegoś drobniaka. W momencie gdy przeglądałem portfel w poszukiwaniu pieniędzy, wspomniał, że musi dostać się do Wadowic. Dałem mu piątkę mówiąc, że sam w Wadowicach się urodziłem. Gdy to usłyszał o mało co nie rzucił mi się w ramiona. Zapytał czy tam mieszkam, więc wyjaśniłem, że jestem z Andrychowa. Kolejny atak szczęścia. Andrychów znał i często tam bywał. Zaczął rzucać nazwiskami mając nadzieje, że znajdą się jacyś wspólni znajomi. Wziął mnie nawet z zaskoczenia:
-Pracowałeś może w WSW? (Wytwórnia Silników Wysokoprężnych – swego czasu największy pracodawca w Andrychowie)
-Gdzie tam. Ja aż tak stary to nie jestem...
Kończąc rzucił jeszcze jedno nazwisko, którego oczywiście kompletnie nie kojarzyłem ale wspomniał, że to ochroniarz z Epsilonu. Odpowiedziałem mu, że kolesia nie znam, ale Epsilon nie jest w Andrychowie tylko za Izdebnikiem, w stronę Krakowa. Szybko zrozumiał swoją pomyłkę i ciągnął dalej twierdząc, że ów ochroniarz pracował w nieistniejącej już knajpie andrychowskiej. Nie mógł sobie przypomnieć jej nazwy ale pamiętał, że była ona zaraz przy wjeździe przy głównej drodze. Odpowiedź mogła być tylko jedna „Zodiak”. Gdy to usłyszał ponownie rzucił mi się w ramiona bo wiedział, że jestem prawdziwym Andrychowianinem...
Na pożegnanie klasyczny żółwik i kilka ciepłych słów na dodanie otuchy (w dwie strony). Gdy już ruszyłem w swoją stronę Piotrek krzyknął:
-Maciek!
-Co Piotrek?
-A mogę się rozpłakać?
-Pewnie, że tak!
środa, 27 kwietnia 2011
poniedziałek, 25 kwietnia 2011
Sennik
Wierzę, że sny mają swoje znaczenie i wierzę, że nie jest to jedynie chaotyczny produkt ludzkiej wyobraźni. Jednak nie wierzę, w uniwersalny sposób odczytywania snów, w postaci senników, ludowych porzekadeł czy też zabobonów. Dlatego też sam szukam znaczenia swoich pokręconych snów, a sen im bardziej zakręcony tym ciekawszy!
Koszmary też lubię, a co! Nawet gdy budzę się w nocy zlany potem, to po krótkiej chwili staram sobie przypomnieć co mnie tak cholernie nastraszyło. Nie jestem fanem (samotnego) wylegiwania się w łóżku, natomiast lubię spać gdyż wtedy śnię. Zdarzają się takie sny, których się boję. Nie są to koszmary, te jak już napisałem toleruję.
Chodzi o takie, które pokazują co siedzi w mojej głowie.
Chodzi o takie, które ujawniają fakty, o których dawno chciałbym zapomnieć.
Wreszcie chodzi o takie, po których nie mogę się pozbierać przez długie godziny.
Nie wszystkie sny warte są zapamiętania. Zdarzają się sny nudne i bezbarwne. Prawie jak odcinki Klanu. Jednak gdyby ich nie było, te ciekawe (w stylu Carnivale np) nie byłyby takie wyjątkowe. Interpretując sen nie staram się doszukiwać trzeciego dna. Próbuję wyciągać bezpośrednie wnioski. Drzewo to drzewo, kobieta to kobieta, żadnych ukrytych znaczeń (w końcu jestem prostym facetem ;) ). Jestem konsekwentny w swoich przemyśleniach na tyle, na ile potrafię. Nie wiem czy jest to prawidłowy sposób, ale bez wątpienia jest to jakiś sposób.
Mam też wrażenie, że sny dają mi swego rodzaju pewność siebie. Często są potwierdzeniem moich uczuć i emocji, których boję się wyrazić w świecie rzeczywistym...
Do tej pory moje sny mnie jeszcze nie zawiodły i nie czuję się przez nie oszukany. Obym zawsze mógł na nich polegać ;)
PS.Zapomniałem o lanym poniedziałku. Kompletnie! Zostałem zaskoczony i oblany przez dobrze przygotowaną rodzinę. Starzeję się... :)
Koszmary też lubię, a co! Nawet gdy budzę się w nocy zlany potem, to po krótkiej chwili staram sobie przypomnieć co mnie tak cholernie nastraszyło. Nie jestem fanem (samotnego) wylegiwania się w łóżku, natomiast lubię spać gdyż wtedy śnię. Zdarzają się takie sny, których się boję. Nie są to koszmary, te jak już napisałem toleruję.
Chodzi o takie, które pokazują co siedzi w mojej głowie.
Chodzi o takie, które ujawniają fakty, o których dawno chciałbym zapomnieć.
Wreszcie chodzi o takie, po których nie mogę się pozbierać przez długie godziny.
Nie wszystkie sny warte są zapamiętania. Zdarzają się sny nudne i bezbarwne. Prawie jak odcinki Klanu. Jednak gdyby ich nie było, te ciekawe (w stylu Carnivale np) nie byłyby takie wyjątkowe. Interpretując sen nie staram się doszukiwać trzeciego dna. Próbuję wyciągać bezpośrednie wnioski. Drzewo to drzewo, kobieta to kobieta, żadnych ukrytych znaczeń (w końcu jestem prostym facetem ;) ). Jestem konsekwentny w swoich przemyśleniach na tyle, na ile potrafię. Nie wiem czy jest to prawidłowy sposób, ale bez wątpienia jest to jakiś sposób.
Mam też wrażenie, że sny dają mi swego rodzaju pewność siebie. Często są potwierdzeniem moich uczuć i emocji, których boję się wyrazić w świecie rzeczywistym...
Do tej pory moje sny mnie jeszcze nie zawiodły i nie czuję się przez nie oszukany. Obym zawsze mógł na nich polegać ;)
PS.Zapomniałem o lanym poniedziałku. Kompletnie! Zostałem zaskoczony i oblany przez dobrze przygotowaną rodzinę. Starzeję się... :)
poniedziałek, 11 kwietnia 2011
Full service
Oj dzieje się ostatnio sporo. Szkoda, że pozytywne momenty przeplatane są tymi mniej przyjemnymi. Gdyby nie ostatnia kontuzja, (a raczej jej odnowienie) ostatnie tygodnie byłyby bardzo udane. O moich nożnych problemach wspominać nie będę, gdyż jako nadworny egocentryk zapewne opowiedziałem już o nich prawie wszystkim :) W skrócie powiem, że mam za swoje :P
Ale jak wrócę to będzie się działo :D Moje nogi będą prosić, żebym dał im chwilę wytchnienia :) Mam już zamiar nauczyć się rzucać trójki, robić spiny oraz cross-overy. Nie, nie w NBA 2k11 :P
Szczerze mówiąc nie sądziłem, że kiedykolwiek napiszę cokolwiek o koszykówce, a tu Czemek wyrasta na wielkiego fana NBA. Przynajmniej nie jestem sezonowym kibicem Barcelony :P Posta piszę w koszulce zespołu, który w tym roku sięgnie po tytuł :D Kto zgadnie o jaką ekipę chodzi? Dla ułatwienia dodam, że nie jest to Minnesota Timberwolves ;)
Jak już przy sporcie jesteśmy ostatnio nawet zacząłem oglądać skróty Juvenstusu (na cały mecz jeszcze szmaciarze nie zasłużyli). Wygrali 3 mecze z rzędu i odżyły nadzieję na awans do Ligi Mistrzów... na awans do Ligi Mistrzów...do czego ten świat zmierza???
Koniec sportu. Czas na muzę.
REAKTYWACJA SEED!
Mówię poważnie! Są chęci, są pomysły, oby starczyło wytrwałości. Nasze głowy, aż przepełnione są dźwiękami, rytmami i tekstami. Wystarczy tylko je otworzyć i zgrabnie ułożyć w odpowiednich pudełkach, zapakować i rozdawać :D
Mam nadzieje, że uda nam się w przeciągu paru miesięcy stworzyć co nieco, a wtedy możecie być pewni, że Seed powróci na scenę :)
Kończę bo okład na nodze sprawił, że straciłem w niej czucie i wypadałoby go zmienić.
Skrobnę coś w najbliższej przyszłości bo aż mi wstyd, że blog świeci pustkami...
Swoją drogą, co ja się przejmuję? Przecież i tak tego nikt nie czyta :P No prawie nikt ;)
Ale jak wrócę to będzie się działo :D Moje nogi będą prosić, żebym dał im chwilę wytchnienia :) Mam już zamiar nauczyć się rzucać trójki, robić spiny oraz cross-overy. Nie, nie w NBA 2k11 :P
Szczerze mówiąc nie sądziłem, że kiedykolwiek napiszę cokolwiek o koszykówce, a tu Czemek wyrasta na wielkiego fana NBA. Przynajmniej nie jestem sezonowym kibicem Barcelony :P Posta piszę w koszulce zespołu, który w tym roku sięgnie po tytuł :D Kto zgadnie o jaką ekipę chodzi? Dla ułatwienia dodam, że nie jest to Minnesota Timberwolves ;)
Jak już przy sporcie jesteśmy ostatnio nawet zacząłem oglądać skróty Juvenstusu (na cały mecz jeszcze szmaciarze nie zasłużyli). Wygrali 3 mecze z rzędu i odżyły nadzieję na awans do Ligi Mistrzów... na awans do Ligi Mistrzów...do czego ten świat zmierza???
Koniec sportu. Czas na muzę.
REAKTYWACJA SEED!
Mówię poważnie! Są chęci, są pomysły, oby starczyło wytrwałości. Nasze głowy, aż przepełnione są dźwiękami, rytmami i tekstami. Wystarczy tylko je otworzyć i zgrabnie ułożyć w odpowiednich pudełkach, zapakować i rozdawać :D
Mam nadzieje, że uda nam się w przeciągu paru miesięcy stworzyć co nieco, a wtedy możecie być pewni, że Seed powróci na scenę :)
Kończę bo okład na nodze sprawił, że straciłem w niej czucie i wypadałoby go zmienić.
Skrobnę coś w najbliższej przyszłości bo aż mi wstyd, że blog świeci pustkami...
Swoją drogą, co ja się przejmuję? Przecież i tak tego nikt nie czyta :P No prawie nikt ;)
piątek, 8 kwietnia 2011
Subskrybuj:
Posty (Atom)